Me veniest al magon
a vardar par television
sta umanità sfinida de pasion:
quei braz così strusi e longhi
da sembrar maneghi de fonghi;
quei oci veladi e medi seradi
che sogna da sempre desperadi;
quela pel straca e priza
qhe la vien via co i a spiza;
quei laver suti come al coran
parché no i magna da medo an;
quei moscat che tavana su le broie
medegade e cuerte sol che co le foie.
Me veniest al magon
a vardar par television
sta umanità sfinida de pasion;
boce che mor par l’arsura
senza poder salvarse da quela calura;
boce che more par an teren tut sech
che fa naser e fiorir sol che stech;
boce che mor de miseria e da fan
che li stermina tuti pian pian;
boce che mor par an colpo te tos
sofegando sul col l’unica vos;
boce che mor dentro na cuna
fata de lenc e poca fortuna;
boce che mor co in man an s-ciop
pensando magari che sia an pupot ;
boce che mor par meio catar ,
rebaltadi presto in medo al mar.
Me veniest al magon
a vardar par television
sta umanità sfinida de pasion:
crepar senza poder gnanca pregar
o, a la fin, no poder gnanca siracar.
Fabio Bristot – Rufus





